OS SOÑOS ASÍ SON…

Noite tras noite, os soños devolvían ao Fuquiño á súa infancia máis tenra e feliz, revivindo unha escena bucólica, pracenteira e inesquecible, que o trasladaba ata un lenzo, listo para pintar: "unha sinfonía impresionista de paisaxe herbácea e floral abrazada por un fondo de intensa cor verde e pinceladas amarelas, que compuñan a herba caraveleira, as margaridas, as chorimas, a herba lameiriña, de san xoán e milenrama que, cimbrándose, reclamaban a atención dun sorprendido Van Gogh. E no medio delas, por diante, por detrás... as rosas, a herba namoradeira, as camelias, a herba do cuco, a herba dona, os xeranios, que competían coas súas cores rosadas, namoradas da violeta, nunha caótica e colorida batalla floral".

O zunido das abellas, que andaban á procura do néctar para fabricaren o mel, deixou paso aos CROQUES que, maxestosos, sentían como eran colonizados e posuídos por estes alados insectos que rebulían, aloucadamente, trocándose en inesperados protagonistas, deste magnífico e xigantesco óleo.

Ao alborexar o día, os primeiros raios do sol bicaron a ventá do cuarto do Fuquiño e, sen incordiar, siáronlle ao oído que xa era tempo de se levantar.